|
.:: یه فکر که میگذره , یه زخم که می مونه ... ::.
جام اینجا نیست! جایی ندارم! و چقدر تنهام! گاهی غمگین و انگار گمشده ای هست و شاید هیچ چیز را ندارم و رویاهایم انگار بیش از حد به واقعیت نزدیکند ! و چقدر درد دارم و هیچ چیز دیگر تسکین من نیست! باکی نیست و دیگر اهمیت نمی دهم که هر که به او نزدیک تر است ، پر درد تر است ، من دیگر عادت کرده ام ! ( زینب ) |
در دل من چیزی است مثل یک بیشه ی نور, مثل خواب دم صبح , و چنان بی تابم که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت , بروم تا سر کوه , دورها آوایی است که مرا می خواند ! ×××روح من در جهت تازه ی اشیا جاریست, روح من کم سال است , روح من گاهی از شوق سرفه اش می گیرد , روح من بیکار است : قطره های باران را , درز آجرها را, می شمارد ... روح من گاهی, مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد ..... و چه درونم تنهاست !!
.:: خاطرات مرده ::.
.:: خاطرات خاموش::.
|
