| تبليغات | X |
|
.:: عقاب ها چه زیبا می میرند ::.
تکاند
بال و پرش را گردبادی برخاست بالا رفت بالا بالا بالاتر به سمت قلعه خورشید تا از قاب چشمم محو گردید عقاب ها چه زیبا می میرند محمدرضا سهراب نژاد |
در دل من چیزی است مثل یک بیشه ی نور, مثل خواب دم صبح , و چنان بی تابم که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت , بروم تا سر کوه , دورها آوایی است که مرا می خواند ! ×××روح من در جهت تازه ی اشیا جاریست, روح من کم سال است , روح من گاهی از شوق سرفه اش می گیرد , روح من بیکار است : قطره های باران را , درز آجرها را, می شمارد ... روح من گاهی, مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد ..... و چه درونم تنهاست !!
.:: خاطرات مرده ::.
.:: خاطرات خاموش::.
|
کپی برداری بدون ذکر منبع مجاز نیست
