قصه را که می دانی ؟ قصه ی مرغان و کوه قاف را ، قصه ی رفتن و آن هفت وادی صعب را ، قصه ی سیمرغ و آینه را ؟

قصه نیست . حکایت تقدیر است که بر پیشانی ام نوشته اند. هزار سال است که تقدیر را تاخیر می کنم.اما چه کنم با هدهد ، هدهدی که از عهد سلیمان تا امروز هر بامداد صدایم می زند . و من همان گنجشک کوچک عذرخواهم که هر روز بهانه ای می آورد ، بهانه های کوچک بی مقدار.

تنم نازک است و بال هایم نحیف .

من از راه سخت و سنگ و سنگلاخ می ترسم.

من از گم شدن ، من از تشنگی ، من از تاریک و دور واهمه دارم .

گفتی قرار است بال هایمان را توی حوض داغ خورشید بشوییم ؟ گفتی که این تازه اول قصه است ؟

گفتی که بعد نوبت معرفت است و توحید ؟

گفتی که حیرت ، بار درخت توحید است ؟ گفتی بی نیازی ... ؟

گفتی که آخرش محو است و عدم ... ؟

آی هدهد ، آی هدهد ، بایست ! نه ، من طاقتش را ندارم...

بهار که بیاید، دیگر رفته ام ، بهار ، بهانه ی رفتن است . حق با هدهد است که می گوید : رفتن زیباتر است ، ماندن شکوهی ندارد ، آن هم پشت این سنگریزه های طلب .

گیرم که ماندم و باز بال بال زدم ، توی خاک و خاطره ، توی گذشته و گـِل . گیرم که بالم را هزار سال دیگر هم یسته نگاه داشتم . بال های بسته اما طعم اوج را کی خواهد چشید ؟!

می روم ، باید رفت . در خون تپیده و پرپر . سیمرغ ، مرغان را در خون تپیده دوست تر دارد.هدهد بود که این را به من گفت.

راستی ، اگر دیگر نیامدم یعنی که آتش گرفته ام. یعنی که شعله ورم !

یعنی سوختم ، یعنی خاکسترم را هم باد برده است .

می روم اما هر جا که رسیدم ، پری به یادگار برایت خواهم گذاشت .

می دانم ، این کمترین شرط جوانمردی است !

بدرود ، رفیق روزهای بی قراری ام !

قرارمان اما در حوالی قاف ، پشت آشیانه ی سیمرغ ، آنجا که جز بال و پر سوخته ، نشانی ندارد ...

پ . ن : سعی می کنم تا آخر فصل - پاییز - دوباره آپ کنم . پس بر می گردم .( منتظر ما باشید . بعد از اولین آزمون سنجش )

پ . ن : با عشق زمان فراموش می شود و با زمان هم عشق .

پ . ن :

Maria ..Maria my love

such a beautiful but lonely siniorita

lonely Maria

I MISS YOU SO

تا درودی دیگر ؛ بدرود . التماس دعا .

تو امروز در باغ من میهمانی

رقص برگ ها را ببین

زیر پایت را نیز

سبزه ها را هم

و سپیدار وجودم را !

کوچه باغ ما پر بود از شقایق ها که در فراق تو سینه هاشان سوزان بود

و امروز که تو آمدی باد همشان را به خود برد

در دوری ات استوارتر بودند حتی با باد

و حال که آمدی در برابرش سست اند !

و من نه هرگز در فراقت می گریم

این بار تو آمدی و آمدن من را باد با خود برد

همراه با شقایق هایم

و من اگر به دیدنت نیامدم باد نگذاشت

و حال که تو آمدی ، باد شرمنده ات می شود و من بیشتر !

و من بسیار شرمنده

از تو ندارم کینی

باور کن !

تو در باغ من میهمانی

پس بیا میهمانی ام را بیامیز با امیدهای تازه ات که در قدومت استوارند

و من وقتی به جای پای خود نگریستم ، چیزی نبود

اما جای پای تو پر است از دوستی و صداقت ...

به میهمانی من بیا

باغ من زیباست !

پ .ن : من نیامدم . تو آمدی . پس بیا و وفا کن بی وفایی ام !

پ .ن : تولدت مبارک !