من می مانم و تو می روی

من با هزار غم و اندوه می مانم و به یاد آورم هر چه را که هست و نیست

و به خاطر می سپارمش

و تو در آرامش فراموش می کنی و حتی به خاطر نخواهی آورد ماندنم را

و من اندوهناک به چشمان بی فروغ تو می نگرم

تو هم می نگری

بی هیچ اندیشه ای و نمی بینی اندیشه های دور ناشناخته ترین قسمت وجودم را !

من از خود می پرسم تو را چه شد کاین چنین فرسوده و بی فروغ

در گوشه ای با اندیشه های دور  به خاطر نداری

هر چه را که روزی بود تمام هستی ات

تمام عمر تو بود

تمام روزهای پر تلاش تو بود

تمام رنج ها ، سختی ها و حتی شادی هایی که از پس زندگانی ات می شکفت !

من از خود می پرسم چرا ماندنی ست هر چه رفتنی ست

چرا نمی روی ؟

چرا نمی روی که من نبینم اشک های او

در تمام روزهای زندگی ، به چشمان من می نگرد در جست و جوی نور

ترسی عظیم !

در وجود او !

و من ندارم ترسی

تمام عمر او پر بود از همان رنج ها و سختی های زندگانی اش

و حال ترساندم از دور !

گذر زمان که این چنین می سوزاند روح و جان او !

من در آرزوی روز ، روزهایی که می رود ز خاطرم

نمی خواهم به یاد آورم روزهای دور !

من تو را به یاد آورم

تو نمی دانی

به خاطر نداری او !

او می ترسد از بودن شبیه تو !

می شود ؟ متل تو باشم ، روزی ؟!

من ندارم ترسی !

سهراب سپهری